Παρακολουθούσα πριν λίγο στο MEGA τη συνήγορο του προφυλακισμένου για τη δολοφονία του νερού Αυστραλού στη Μύκονο, μια κάποια κυρία Δήμου, αν δεν κάνω λάθος, να επιχειρηματολογεί, για το τεκμήριο αθωότητας των δραστών, για το τυχαίο του συμβάντος, για την ευθύνη των θυμάτων,την αβελτηρία των αστυνομικών αρχών, την μη ανάμιξη του επιχειρηματία που είχε στη δούλεψή του τον μπράβο, που δεν ήταν μπράβος αλλά security όπως έλεγε και ξανάλεγε…
Παρακολουθούσα και το δημοσιογράφο, παντός καιρού, τον Ιορδάνη Χασαπόπουλο, απροετοίμαστο όπως πάντα να μην μπορεί να αρθρώσει αντεπιχείρημα και να δίνει πόντους και πειστικότητα στα λεγόμενα της συνηγόρου…
Και η συνήγορος φυσικά τη δουλειά της κάνει, γι αυτό την πληρώνουν για να υπερασπιστεί και να ξελασπώσει τους δράστες….. και αν καταφέρει να μετατρέψει το αδίκημα από ανθρωποκτονία από πρόθεση σε βαθμό κακουργήματος σε πρόκληση μη σκοπούμενης θανατηφόρας βλάβης θα το έχει επιτύχει…
Μου ήρθε στο μυαλό και η εικόνα του πατέρα που ήρθε από τη μακρινή Αυστραλία να μαζέψει το κουφάρι του παιδιού του και να διδάξει πολιτισμό…
Σκέφτηκα ότι στη δίκη, όποτε γίνει, η Αυστραλία θα είναι πολύ μακριά, η συνήγορος θα αλωνίζει χωρίς αντίλογο πολιτικής αγωγής, οι δικαστές θα βιάζονται να περάσουν στην επόμενη υπόθεση…
Άρχισα να βλέπω νοερά τους δράστες να επανέρχονται, με αυξημένο μάλιστα κασέ, στη «δουλειά» τους το επόμενο ή μεθεπόμενο καλοκαίρι στη Μύκονο ή σε κάποιο άλλο νησί και τότε θυμήθηκα τον Παπαδόσηφο…
Εκείνο το λεβέντη Κρητίκαρο που μπήκε στο δικαστήριο και με το πιστόλι του καθάρισε, μπροστά στα μάτια των δικαστών, το φονιά του γιού του…
Θυμήθηκα κείνον τον άλλο λεβέντη πατέρα, από τη Μάνη, που ακολούθησε το λεωφορείο που έφερνε στην Αθήνα με αστυνομική συνοδεία τον κρατούμενο για τη δολοφονία του 15χρονου γιού του και κάπου εκεί στο Άργος κατάφερε να μπει στο λεωφορείο και να τον σκοτώσει με 2 πιστολιές…
Δυο πατεράδες με την κουλτούρα της βεντέτας που απέδωσαν δικαιοσύνη και πήραν το αίμα του παιδιού τους πίσω με ένα πιστόλι στο χέρι…Και δεν περίμεναν κανένα δικαστή και κανένα δικηγόρο να αποφανθεί αν πρόκειται για ανθρωποκτονία από πρόθεση ή για μη σκοπούμενη θανατηφόρο βλάβη, όπως δείχνει να περιμένει ο δυστυχισμένος Αυστραλός «άγιος»…

Υ.Γ*: Η εκδίκηση του Γιάννη Παπαδόσηφου, έλαβε χώρα στις 20/12/1988 στην αίθουσα του Εφετείου Πειραιώς, όπου παραπέμφθηκε να εκδικασθεί για λόγους δημοσίας τάξεως από τον Άρειο Πάγο (άρθρο 136 Κ.Π.Δ) η έφεση του του Γιάννη Βενιεράκη κατά της απόφασης του ΜΟΔ Ηρακλείου που τον είχε καταδικάσει σε ισόβια κάθειρξη για το φόνο του Μανώλη Παπαδόσηφου που έγινε στις 7 Αυγούστου 1983 στο Ρέθυμνο.
Ο Μανώλης Παπαδόσηφος είχε κληρονομήσει την παλικαριά του πατέρα του και την ευαισθησία της μάνας του, κόρης του κρητικού στρατηγού Γιουλούντα. Κρίνοντας από τις φωτογραφίες του και τις περιγραφές των μαρτύρων, συμπεραίνουμε ότι θα πρέπει να ήταν ένας ωραίος άνδρας με καλλιτεχνική ψυχή. Μιλούσε τρεις ξένες γλώσσες και έπαιζε πιάνο. Είχε δηλαδή όλα τα προσόντα για να προκαλέσει το φθόνο του Γιάννη Βενιεράκη, νταή και τσαμπουκά του υποκόσμου, σύμφωνα με τους χαρακτηρισμούς των μαρτύρων της δίκης του, ο οποίος οπλοφορούσε επιδεικτικά και έβγαζε λεφτά κάνοντας τον τσιλιαδόρο και προστάτη ενός καφενείου, που κατά τις βραδινές ώρες μετατρεπόταν σε χαρτοπαικτική λέσχη. «Ατλαντίς» ήταν το όνομά του και βρισκόταν στο παραλιακό δρόμο του Ρεθύμνου. Δεν πρέπει να είχαν φιλικές σχέσεις μεταξύ τους ο δράστης και το θύμα αλλά μια απλή γνωριμία που στάθηκε μοιραία για τον ανυποψίαστο Μανώλη.. (.....)
*Το ιστορικό της βεντέτας του Παπαδόσηφου, όπως και η φωτό από το κρητικό περιοδικό
ΣΤΙΓΜΕΣ.