Καλά Χτιστούγεννα

Καλό (;) μήνα συγχωριανοί…

Ο εφιάλτης έρχεται; αναρωτήθηκε χθες βράδυ η Αγράμπελη πριν μας ευχηθεί ανόρεχτα καλό μήνα… «Δεκατέσσερις άνθρωποι, σήμερα, έχασαν την δουλειά τους στην επιχείρηση που εργάζομαι εξαιτίας της οικονομικής κρίσης….» γράφει στο blog της…

«Θα ήθελα να ενημερώσω ότι βρίσκομαι σε αναζήτηση εργασίας…» γράφει εδώ και πολύ καιρό στο δικό του blog… ο Αντώνης, που συνεχίζει να πορεύεται ψάχνοντας…

Στη βουλή οι πολιτικοί στη συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών αναλώθηκαν σε διαξιφισμούς για το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να δώσουν στις τράπεζες 28 δις ευρώ για να μην πληγούν από την οικονομική κρίση οι …τραπεζίτες που θησαυρίζουν σε βάρος μας.

Στην κοινωνία άρρωστος συνταξιούχος των 450 ευρώ το μήνα παραλίγο να χάσει το σπίτι του για χρέος 900 ευρώ στην τράπεζα από πιστωτική κάρτα…

Καλό μήνα συγχωριανοί και μια μουσική καλημέρα στα χρώματα του γκρίζου που μας περιβάλλει.



.

Μαρτυρία …131 ετών

Επειδή η φίλη μου η abttha παρομοίωσε ένα από τα προηγούμενα ποστ μου με προικοσύμφωνο του προηγούμενου αιώνα …«ένα κάρο άχρηστα πράματα είχαν τα προικοσύμφωνα, έτσι και η λίστα σου...» με κάρφωσε η άκαρδη….
Σπεύδω να αναρτήσω, διατηρώντας την ορθογραφία του πρωτότυπου, ένα προικοσύμφωνο του 1877 για να θυμούνται οι παμπάλαιοι, να μαθαίνουν οι παλιοί και να γελάνε ….οι νέοι.


Λίστα προικώα Φοινίκι την 20 Φεβρουαρίου 1877
Εις το όνομα του πατρός και του
Ιού και του αγίου πνεύματος αμήν.
πατρικά εις θέσιν ράχι κεντράδες δόδεκα
και δίο αγριλιές με το χοράφι μαζί από το δρόμο
και πάνο δεύτερον το χοράφι εις τις λούρες.
τρίτον μια γαϊδοροπουλάρα και μία ματζέτο
ένα χαρανί και ένα τιγάνι και ένα τέτζερε
ένα ταψή μία σιδεροστιά καλή και τρίφτι.
μητρικά μια φορτζεροκασέλα δραχμόν ίκοσι
δεκαοχτό πουκάμισα τέσσερα ουγιοτά και
πέντε μεταξωτά τα άλλα βαμβακερά φουστάνια
διάφορα ενέα και ένα μεταξωτό δέκα μισοφόρια τρία
μισοφούστανα πεντε τρία χασένια και δίο μάλινα
ένα χρυσώ κοντογούνι και τρις σάκους καλούς και τρις
τσίτινους μαξιλάρες οχτό και δίο μαξιλάρια μεσαλια
μακριά τρία βαγιούλια δέκα και τρία ζευγάρια τζουράπια και δέκα μπόλιες ένα
φέσι με φούντα δέκα μανδίλια τα πεντε μεταξοτά και
δέκα τζεμπέρες τρία και δέκα τσουβάλια σακιά
τρία σεντόνια πέντε και μία
τραπεζομαντήλα και ένα κρεβάτι
δίο παπλόματα και δίο κυλυμια και ένα σκουτί
Και την ευχήν των τριακοσίον θεοφόρον πατέρον
και εμάς των γονέων και ημίς δίδομε λίγα και
ο θεός πολλά και τα λιπά.

Σε 22 ημέρες…

Θα κάνουμε ανάσταση…

Χειμωνιάτικη λιακάδα

Γαλέος με σκορδαλιά, χταπόδι ψητό, τσίπουρο χύμα από την Αγχίαλο, απέραντο γαλάζιο μπροστά σου, ο αέρας στα 6 τουλάχιστον μποφόρ γεμάτα, χωρίς νάιλον κουρτίνες που σου χαλάνε όλη τη μαγεία, και ένας χειμερινός κολυμβητής να παίζει με τα κύματα.
Δευτέρα μεσημέρι, παραμονή της εθνικής επετείου, αργία, λιακάδα, τι καλύτερο να επιθυμήσεις και να μαι.
Στου Βολιώτη στη παραλία της Λούτσας, μαγαζί λαϊκό κι όχι σαν κάτι Ξυπόλητα αριστοκρατικά που προτιμάνε οι δήθεν και οι περίπου.
Με το τσίπουρο στο ένα και ένα τσιγάρο στο άλλο χέρι αγναντεύω το απέραντο γαλάζιο, αναπολώ το χτες που έφυγε, σκέπτομαι το αύριο που είναι αβέβαιο και μελαγχολώ με το σήμερα κι όσα απίστευτα συμβαίνουν.
Γουλιά, γουλιά, το τσίπουρο, ψηφίδα την ψηφίδα αναπηδούν οι σκέψεις από τον άγνωστο βυθό της μνήμης για να συμπληρώσουν το παζλ.
Περνάει η ώρα, η φρεασκαδούρα σου ψιχαλίζει το πρόσωπο με θαλασσινό νερό, θολώνουν οι σκέψεις από το τσίπουρο τ΄ αψύ, μοιάζουν βαρκούλες σ΄ ανταριασμένο πέλαγος τα χρόνια που διαβήκανε.
Σταλιά σταλιά η νιότη άδειασε το κορμί που στέκει τώρα εκεί ασάλευτο σαν πολυκαιρισμένο κρασί από ατρύγητο αμπέλι στα αζήτητα της κάβας.
Αναμετράς το μπόι σου κι όλο λειψό σου βγαίνει, τρομάζεις στον ανήφορο, χτυπά η καρδιά σαν του πουλιού του τρομαγμένου, στις σκάλες που ανεβαίνεις.
Στο βάθος ένα φορτηγό τραβά κατά το Λαύριο, βαρύ αργόσυρτο λες κι έχει σταματήσει μεσοπέλαγα, λες και περιμένει το ταχύπλοο που έρχεται πίσω του να το προσπεράσει.
Τόπο στα νιάτα, σκέπτεσαι , κάνουν και τα καράβια και νάτο νεότευκτο, ταχύπλοο το άλλο δεν το τρομάζει ο καιρός, πετάει πάνω στα κύματα και προσπερνάει αγέρωχο το γέρικο εμπορικό που πλέει σπρώχνοντας τα κύματα λες κι είναι σταματημένο μεσοπέλαγα.
Πέρασε η ώρα, πληρώνεις το λογαριασμό και μαζί με την απόδειξη δε ξεχνάς να πάρεις μαζί σου σαν πειστήριο μια φωτογραφία με τα χταπόδια απλωμένα στη χειμωνιάτικη λιακάδα.

22.645 σκιές στο σκοτάδι του χρόνου

Οι δείχτες του ρολογιού βιάζονται.
Σε λίγο θα δείξουν την ώρα μηδέν,
την ώρα της εξόδου
Εξόδου για πού; αναρωτιέσαι.
Για το πουθενά,
«χούς ει και εις χούν απελεύσει».
Χρόνια πολλά να τα εκατοστίσεις.
Ξαφνιάζεσαι,
άνθρωποι δικοί σου,
αγαπημένοι γελούν γύρω σου.
Σαν τον Αυγουστιάτικο ήλιο
πάνω στη θάλασσα
αστράφτουν τα μάτια του Οδυσσέα,
του Βενιαμίν της συντροφιάς
των …συνωμοτών
που ετοίμασαν την έκπληξη.
Χαίρεσαι μαζί τους.
Κι ύστερα,
κοιτάς κλεφτά την κλεψύδρα
έχει σχεδόν αδειάσει.
Το πρωί κοιτάς τον ήλιο,
κι αναπολείς
τις μέρες που φύγανε,
τις μέρες που δεν θα γυρίσουν,
σκιές στο σκοτάδι του χρόνου.
Τις μετράς.
Είναι πολλές;
Ναι, 22.645 δεν είναι και λίγες.
22.645 μέρες μας κάνουν
επτακόσιους σαράντα τέσσερεις μήνες.
Εξήντα δύο χρόνια σωστά.
Κι είναι δικά σου.
Μην ψάχνεις λοιπόν το αύριο,
πόσες ανατολές θα δεις ακόμα.
Δεν έχει νόημα,
Δεν είχε ποτέ.

Ενός κακού μύρια έπονται

Η Μαριέτα Γιαννάκου που πρωταγωνίστησε πέρυσι στις πολιτικές εξελίξεις και ήταν ο μόνιμος στόχος στα συλλαλητήρια καθηγητών, φοιτητών και μαθητών ενάντια στις μεταρρυθμίσεις που προωθούσε για την παιδεία μέσα σε 6 μήνες έχασε τα πάντα…
Έχασε τη βουλευτική έδρα...
Έχασε το υπουργείο…
Έχασε το δεξί της πόδι…