η καρδιά χτυπάει πάντα αριστερά.

Τα καλά δεν κρατάνε πολύ καιρό.
Είναι εύθραυστα, όπως ο έρωτας την περίοδο της μνηστείας ή και πριν από αυτήν.
Μετά έρχεται ο γάμος.
Κι ο γάμος ως γνωστόν σκοτώνει τον έρωτα.
Μένει μόνο το πήδημα. Αλλά το πήδημα δεν έχει καμιά σχέση με τον έρωτα.
Κάπως έτσι είναι και με τις εκλογές.
Οι αγάπες, οι ευαισθησίες και τα ταξίματα τελειώνουν το βράδυ των εκλογών κι από την επομένη αρχίζει το …πήδημα ή όπως τραγούδησε ο Θεοδωράκης «κι από Δευτέρα, πάλι, πίκρα και σκοτάδι.»
Το ποιος θα είναι ο επιβήτορας είναι κάθε φορά το ζητούμενο των εκλογών αν και τα πρόσωπα δεν κάνουν τη διαφορά γι αυτόν που υφίσταται το πήδημα.
Μέχρι την παραμονή των εκλογών οι μεγάλοι θα ρίξουν τα ρέστα τους στη γαλαζοπράσινη τσόχα. Γαλάζιο χάνουμε, Πράσινο κερδίζουν.
Το παιχνίδι είναι στημένο γι αυτό ας ακολουθήσουμε την καρδιά μας.
Και η καρδιά χτυπάει πάντα αριστερά.
Ας πούμε ΝΑΙ στον έρωτα, ΟΧΙ στο πήδημα ή για να παραφράσουμε μια ρήση του Γεώργιου Παπανδρέου (παππού) δεν κάνουμε επιλογή επιβήτορα αρνούμαστε το πήδημα.

ΟΣΟ ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ

Δεν απέχω ...μετέχω!!!

ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΟΜΩΣ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ...

42 χρόνια μετά τα τανκς

Οι πρώτοι που σήκωσαν κεφάλι

Στις 22 του Απρίλη το βράδυ, μια μέρα μετά το πραξικόπημα, γέμισε η Αθήνα με προκηρύξεις των ΔΕΑ (Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης). Κεντρικό σύνθημα: «Σχηματίστε παντού Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία».
Τα ΔΕΑ ήταν η πρώτη και μια από τις πιο δυναμικές αντιστασιακές οργανώσεις. Βασικός οργανωτής και συντονιστής των ΔΕΑ ήταν ο Γιάννης Βερούχης, ηγετική φυσιογνωμία των λιθογράφων. Από τα Ιουλιανά η μαρξιστική αυτή ομάδα (τροτσκιστές), με προσβάσεις στους λιθογράφους, φοιτητές και «Λαμπράκηδες», άρχισε να συγκροτεί παράνομο συνωμοτικό μηχανισμό.

Η δικτατορία συνεπώς δεν την έπιασε στον ύπνο. Την πρώτη οργανωτική επιτροπή της οργάνωσης την αποτελούσαν: Γιάννης Βερούχης, Γιώργος Κώτσου, Γιώργος Γλυνός, Περικλής Γρίβας.
Από τους πρώτους μήνες το οργανωτικό εύρος των ΔΕΑ ήταν μεγάλο. Από το σύνολο των Επιτροπών της κυκλοφορούσαν 15 εφημερίδες. Οι πιο γνωστές: «Φοίνικας», «Μαχητής», «Αντίσταση», «Λαός», «Κλειδί της Δημοκρατίας», «Παπαφλέσσας» κλπ.
Το Καλοκαίρι του ΄67 η οργάνωση συγκρότησε και μια Επιτροπή κατασκευής και τοποθέτησης εκρηκτικών μηχανισμών.

Οι πρώτες ωρολογιακές βόμβες που εξερράγησαν σε διάφορα σημεία των Αθηνών (Σύνταγμα, Χίλτον κλπ) είχαν κατασκευαστεί και τοποθετηθεί από τους αγωνιστές των ΔΕΑ.

Κυριακή 3 του Σεπτέμβρη του 67, ομάδα με τους Δημητρίου Πέτρο, Γιώργο Γλυνό, Αδαμάντιο Χρυσικό, Θύμιο Παπανικολάου, Αντώνη Σωτηράκο και Αριστείδη Μαυροσκούφη, κατασκεύασε 4 ωρολογιακές βόμβες.

Την άλλη μέρα θα γινόταν μια συνδυασμένη καμπάνια κατά της Χούντας με προκηρύξεις και εκρήξεις. Πριν ξημερώσει είχαν συλληφθεί μαζί με τις βόμβες.
Τον Οκτώβριο του ΄67, 38 αγωνιστές των ΔΕΑ (26 άντρες και 12 γυναίκες) παραπέμφθηκαν στο Στρατοδικείο.

Ήταν η πρώτη μεγάλη δίκη, ίσως και η πρώτη των Αθηνών. Από τους 38 οι 27 καταδικάστηκαν με βαριές ποινές.

Οι στρατοδίκες φάνηκαν ιδιαίτερα σκληροί στον Κύπριο Πέτρο Δημητρίου, γιατί είχε το θάρρος να τους προκαλέσει: «εσείς με εκπαιδεύσατε στην κατασκευή βομβών για να ρίξετε το Μακάριο. Εγώ τις κατασκεύασα ενάντιά σας».

Όλοι οι αγωνιστές των ΔΕΑ βασανίστηκαν άγρια στα κολαστήρια της Μπουμπουλίνας ( φάλαγγες, μαστίγια κλπ).
Δύο από τους βασικούς ηγέτες των ΔΕΑ, οι κινητήριοι μοχλοί της δραστηριότητά τους, ο Γιάννης Βερούχης και ο Γιώργος Κώτσου, μετά από πολλές περιπέτειες, κατάφεραν να διαφύγουν στο εξωτερικό.

Ο Γιάννης Βερούχης επικηρύχθηκε τότε από τη Χούντα, όπως αργότερα και ο Γιάννης Νίκας.
Η ιστορία των ΔΕΑ δεν περιορίζεται σε αυτά. Αγωνιστές τους αποτέλεσαν μετέπειτα ιδρυτικά στελέχη πολλών οργανώσεων της Άκρας Αριστεράς.

Επίσης κυβερνητικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ συμμετείχαν τότε στα ΔΕΑ.

Και όμως αυτή η οργάνωση έχει «θαφτεί» εντελώς…

Πηγή: Νίκος Πικρός: Οι πρώτοι που σήκωσαν κεφάλι
Περιοδικό Ρεσάλτο

τεύχος 6 - Μάιος 2006

.

Το παιχνίδι του θανάτου μόλις ξεκίνησε

Το να παρακολουθείς και να καταγράφεις real tιme τα γεγονότα και τις εξελίξεις είναι δουλειά των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ αν και εσχάτως η ενημέρωση περνάει περισσότερο μέσα από τα ενημερωτικά και όχι μόνο blogs και λιγότερο από τα παραδοσιακά ΜΜΕ παρά τα πενιχρά μέσα που έχουν στη διάθεσή τους οι bloggers.
Οι υπόλοιποι παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα, το έγκλημα που σχεδιάστηκε και διαπράττεται από το κράτος του Ισραήλ το χωροφύλακα των αμερικανών στη Μεσόγειο σε βάρος των αμάχων της Γάζας…
Ακούω κι εγώ τις οιμωγές των τραυματισμένων παιδιών που δεν φτάνουν στη Χαβάη που ξεκουράζεται σωπαίνοντας ο νεοεκλεγείς αμερικανός πρόεδρος Μπ. Ομπάμα και προσπαθώ να καταλάβω τι κρύβεται πίσω από όλα αυτά, τι διάολο χρόνος μας ήρθε πριν λίγες ώρες.
Το 2008 μας εγκατέλειψε βουτηγμένο σε αίμα αθώων παιδιών και άφησε για κληρονομιά του στο 2009 το μισό πλανήτη βουτηγμένο στο αίμα και το θάνατο και τον άλλο μισό βουτηγμένο στην οικονομική κρίση, την ανασφάλεια, την ανεργία και τη δυστυχία.
Οικονομική και ανθρωπιστική κρίση αξεδιάλυτα μπλεγμένες αφού η έξοδος από την πρώτη που κυρίως έχει πλήξει τις πλούσιες χώρες με πρώτη τις ΗΠΑ ενδέχεται να επιτείνει τη δεύτερη που μαστίζει τις φτωχές χώρες του πλανήτη, τους λαούς χωρίς μέλλον…
Θα πρέπει να στηρίξουμε την παραγωγή μας για να αντιμετωπίσουμε την κρίση λένε οι επιτελείς του νέου αμερικανού προέδρου που επεξεργάζονται διάφορες λύσεις έχοντας βάλει στο φουλ τις μηχανές να τυπώνουν χρήμα χωρίς κανένα αντίκρισμα.
Αυτό όμως που δεν φαίνεται να είναι ευρέως γνωστό είναι ότι εδώ και πολλά χρόνια η κύρια παραγωγή της αμερικάνικης οικονομίας εκτός από …τόκους και επιτόκια είναι ο θάνατος, η παραγωγή δηλαδή όπλων και πυρομαχικών…
Με δεδομένη την οικονομική κρίση και με ανοιχτά τα πολεμικά μέτωπα σε Αφγανιστάν και Ιράκ, με ανοικτό το θέμα της Γεωργίας και την αντιπαράθεση με την Ρωσία για την επέκταση του ΝΑΤΟ στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, την αντιπυραυλική ασπίδα στα Βαλκάνια και τον «πόλεμο» των αγωγών του φυσικού αερίου για την Ευρώπη είναι φανερό ότι οι ΗΠΑ αδυνατούν να συντηρήσουν εξ ιδίων τις ανάγκες της πολεμικής βιομηχανίας.
Χρειάζεται λοιπόν να μπουν κι άλλοι παίχτες στο παιχνίδι του θανάτου που θα δώσει ζωή και θα αναστήσει την νεκρωμένη αμερικανική οικονομία με το αίμα χιλιάδων αθώων.
Με τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού που απρόκλητα εξαπέλυσε το Ισραήλ τις μέρες των εορτών, την ένταση των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο και της σκοπιανής προπαγάνδας για τη μεγάλη Μακεδονία το παιχνίδι μόλις άρχισε στην περιοχή μας με το πρώτο κομμάτι του πάζλ να έχει τοποθετηθεί στη μαρτυρική Γάζα και τα υπόλοιπα να περιμένουν να πάρουν τη θέση τους μετά την αλλαγή φρουράς στο Λευκό Οίκο στις 21 του μηνός.
Εξάλλου είναι γνωστή η έλξη που προκαλούν στους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ τα Βαλκάνια για να παίζουν τα παιχνίδια τους και να πριονίζουν τις δυνατότητες της Ευρώπης να σταθεί ως ανεξάρτητος πόλος…
Μόνο που αυτή τη φορά η αφύπνιση της ρώσικης αρκούδας και η κάθοδος των πολεμικών της στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο ίσως να περιπλέξουν τα υπερατλαντικά παιχνίδια στην περιοχή μας και να εγκλωβίσουν και την Ελλάδα στην πολεμική σκακιέρα.
Και όλα αυτά εξελίσσονται σε μια στιγμή που βρίσκεται στην ηγεσία της χώρας η πιο ανίκανη κυβέρνηση της 30νταετίας και οι προοπτικές για μια άλλη αξιόπιστη κυβερνητική επιλογή δείχνουν έως και αδύνατες.
Αν ήμουν θρήσκος ίσως να ζητούσα από το Θεό να βάλει το χέρι του αλλά ως άθρησκος μόνο στο λαό μπορώ να ελπίζω για μια άλλη προοπτική.

.

Η ιστορία ενός βατράχου!

Η ιστορία ενός βατράχου!

View SlideShare presentation or Upload your own.

από busy bee
.

Ελπιδοφόρο μήνυμα

Η δολοφονία του 16χρονου, χθες βράδυ, στα Εξάρχεια από τον πιστολέρο αστυνομικό προκάλεσε ένα κύμα αυθόρμητων διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, την Πάτρα, τα Γιάννενα και σταδιακά επεκτείνεται και σε άλλες πόλεις.
Αυτόπτες μάρτυρες διαψεύδουν τις επίσημες ανακοινώσεις για τις συνθήκες του επεισοδίου που οδήγησε στο θάνατο του 16χρονου και κάνουν λόγο για εν ψυχρώ δολοφονία και οι θεατρικές παραιτήσεις των αρμόδιων υπουργών που δεν γίνονται αποδεκτές από τον πρωθυπουργό έριξαν λάδι στη φωτιά των αντιδράσεων.
Η βία στη βία της εξουσίας που εκδηλώθηκε με τις εκτεταμένες καταστροφές και πυρπολισμούς αυτοκινήτων και κτιρίων αποτελούν ένα ελπιδοφόρο μήνυμα αντίστασης απέναντι στην ανασυγκρότηση του παρακράτους από την κυβέρνηση της Δεξιάς (χολέρας).
Ως απάντηση στην εν ψυχρώ δολοφονία, του 15χρονου Καλτεζά το 1985 είχαμε τη βομβιστική επίθεση της 17Ν σε κλούβα των ΜΑΤ και πέραν τούτου ουδέν ενώ ο δολοφόνος αστυνομικός Μελίστας έμεινε ουσιαστικά ατιμώρητος.
Χθες βράδυ κάηκε η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, η κατάσταση εξακολουθεί να είναι έκρυθμη και διατυπώνονται φόβοι ότι τα επεισόδια θα επαναληφθούν και σήμερα το βράδυ ενώ κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει τι θα γίνει την ημέρα της κηδείας.
Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι μόλις περάσουν οι πρώτες ώρες και καταγραφούν οι ζημιές η κυβέρνηση με τα παπαγαλάκια της στα μέσα ενημέρωσης θα προσπαθήσει να μετατοπίσει το θέμα από τη δολοφονία του νεαρού στα επεισόδια και τις καταστροφές για να αλλάξει την ατζέντα και να εκτοπίσει το σκάνδαλο του Βατοπεδίου από τα πρωτοσέλιδα αλλά αυτό είναι παρωνυχίδα.
Το σημαντικό της χθεσινής βραδιάς είναι η αυθόρμητη κινητοποίηση χιλιάδων νέων από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη κι αυτό ας το κρατήσουμε ως ένα ελπιδοφόρο μήνυμα.



.

Συνταγή για ομελέτα ...Αλογοσκούφη

Ομάδα νεαρών αναρχικών που είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους με μαύρα κασκόλ επιτέθηκαν με αυγά εναντίον του υπουργού Οικονομίας Γιώργου Αλογοσκούφη, την ώρα που βρισκόταν στο βήμα για ομιλία που παραχώρησε για την παγκόσμια οικονομική κρίση στο London School of Economics.

Οι νεαροί που δεν ξεπερνούσαν τους 15, εισέβαλαν στην αίθουσα φωνάζοντας συνθήματα στα ελληνικά υπέρ των απεργών πείνας στις ελληνικές φυλακές, ενώ από τον εξώστη της αίθουσας άλλοι νεαροί πέταξαν φυλλάδια με τα οποία ζητείται η άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων των απεργών φυλακισμένων.
Από skai.gr

.

Η μάχη κερδήθηκε ο αγώνας συνεχίζεται.

Έκαναν πίσω τελικά οι Ισραηλινοί και άφησαν τα πλοία του Free Gaza να φθάσουν στις ακτές της Παλαιστίνης (είναι εκεί σε λίγες ώρες).
Ο monahikoslikos δεν είναι ενημερωτικό blog αλλά τέτοια γεγονότα έχουν ιδιαίτερη σημασία και πρέπει να προβάλλονται.
Τα τελευταία νέα όπως τα βρήκαμε στο κουρδιστό πορτοκάλι:

Η αποστολή εστέφθη, μάλλον, με επιτυχία‏.
Σας στέλνω ανταπόκριση του Πέτρου Γιώτη, δημοσιογράφου της "Κόντρας" από τα πλοία και μια μετάφραση άρθρου της σημερινής ισραηλινής Haaretz για το παρασκήνιο της υποχώρησης των Ισραηλινών αρχών
Κωστής Λυσιέν

Ανταπόκριση του Πέτρου Γιώτη:
Σάββατο, 23 Αυγούστου: Βρισκόμαστε 6,5 μίλια πριν από τη Γάζα και αυτή τη στιγμή οι Σιωνιστές ξεμπλόκαραν το δορυφορικό σύστημα επικοινωνίας του σκάφους μας. Μας μπλοκάρισαν από χτες το βράδυ, στις 9:30 περίπου. Εκτοτε δεν είχαμε επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Μας είχαν, όμως, αφήσει ανοιχτά τα ηλεκτρονικά μέσα πλοήγησης (GPS και ραντάρ).
Κατά τις 3:30 σπάσαμε τη ζώνη αποκλεισμού που είχε ορίσει το Ισραήλ με διαταγή του αρχιναύαρχου του πολεμικού του στόλου. Δεν εμφανίστηκαν μπροστά μας, μολονότι από το πρωί μας παρακολουθούσε συνεχώς ένα μεγάλο πλοίο, προφανώς πολεμικό. Το βλέπαμε στο ραντάρ, αλλά ποτέ δεν είχαμε επαφή μαζί του.
Οταν φτάσαμε γύρω στα 12 μίλια από τη Γάζα, πειστήκαμε ότι δε θα μας σταματήσουν. Κανείς, βέβαια, δεν ξέρει τι μπορεί να γίνει μέχρι το τέλος, όμως εμείς ξεσπάσαμε σε πανηγυρισμούς.
Η Παλαιστινιακή σημαία υψώθηκε στο δεξιό ιστό του καϊκιού μας, σημάδι (σύμφωνα με το διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας), ότι τα δυο ελληνικά σκάφη εισήλθαν σε Παλαιστινιακά χωρικά ύδατα.
Είναι η πρώτη φορά μετά από 41 χρόνια που σκάφος από το εξωτερικό καταπλέει στη Γάζα. Αυτή η τιμή ανήκει στο ελληνικό «Δημήτρης Κ» (Free Gaza), που αποφασίσαμε να μπει πρώτο στο λιμάνι της Γάζας. Το δικό μας «Αγ. Νικόλαος» (Liberty) θα ακολουθήσει.
Οπως καταλαβαίνετε, η συγκίνηση είναι μεγάλη. Η αποστολή μας νίκησε. Ο σκοπός επετεύχθη. Οι «γενναίοι του Μπρανκαλεόνε» κατάφεραν να νικήσουν το στρατοκράτη της Μέσης Ανατολής. Οι απειλές δεν έπιασαν, ο ψυχολογικός πόλεμος όλων αυτών των ημερών ναυάγησε, παίξαμε καλά το παιχνίδι της διεθνούς δημοσιότητας και τους αναγκάσαμε να μη τολμήσουν να παίξουν με τις ζωές μας.
Οι άνθρωποι του Free Gaza Movement δούλεψαν καλά στο εξωτερικό με το παιχνίδι της δημοσιότητας και της εξασφάλισης στήριξης από τρανταχτά ονόματα.
Οπως και οι ίδιοι κατ’ επανάληψη έχουν δηλώσει, όμως, αυτή η αποστολή δε θα μπορούσε να πετύχει, αν κάποιοι Ελληνες δε δούλευαν παράνομα ετοιμάζοντας τα σκάφη και οδηγώντας τα με ασφάλεια.
Δεν είμαστε μόνο όσοι επιβαίνουμε στα πλοία και γίναμε αναγκαστικά επώνυμοι. Είναι αρκετοί ακόμα, γυναίκες και άνδρες, που θυσίασαν χρόνο και χρήμα, που ανέλαβαν ρίσκα για να φτάσει μέχρι την επιτυχία αυτή η αποστολή.
Οι έλληνες αγωνιστές τίμησαν την παραδοσιακή φιλία ανάμεσα στον ελληνικό και το παλαιστινιακό λαό. Αυτή τη στιγμή βλέπω απέναντί μου τα κτίρια της Γάζας. Παλαιστίνιοι ψαράδες βγαίνουν με τις βάρκες τους να μας προϋπαντήσουν. Τα υπόλοιπα θα τα πούμε αύριο, αν καταστεί δυνατόν.
http://www.eksegersi.gr/gaza/23.htm
---------------------------------------------------------------------
Από την ισραηλινή εφημερίδα Haaretz:
Το Ισραήλ αποφάσισε να επιτρέψει τα μέλη των πλοίων του Free Gaza να φτάσουν στην Γάζα. Ισραληνινός αξιωματούχος ανέφερε στην εφημερίδα ότι ο πρωθυπουργός Εχνούν Ολμερτ, ο υπουγός εξωτερικών Τζιμπι Λίβνι και ο υπουργός Αμύνης Εχουντ Μπάρακ συμμετείχαν σε μεγάλης διάρκειας σύσκεψη την Παρασκευή και αποφάσισαν να μην εμποδίσουν τα πλοία να ελλιμενιστούν στη Γάζα.
Ο αξιωματούς πρόσθεσε ότι οι διοργανωτές της αποστολής στόχευαν να προκαλέσουν προβοκάτσια και αποφασίστηκε να τους αφήσουν να περάσουν για να σπσοβηθεί αυτό το ενδεχόμενο. Συνέχισε, λέγοντας, ότι οι αρχές σε Ελλάδα και Κύπρος επιθεώρησαν τα πλοία και τους επιβαίνοντες σε αυτές, πριν αναχωρήσουν από το λιμάνι της Λάρνακας την Παρασκευή του πρωί και διαβεβαίωσαν το Ισραήλ ότι δεν μεταφέρουν όπλα.
Το Ισραήλ αποφάσισε να αφήσει τα πλοία του Free Gaza να πλεύσουν στη Λωρίδα της Γάζας ως μέτρο που ισχύει μόνο γι αυτή την περίσταση και ανακοίνωσε ότι παρόμοιες αποστολές στο μέλλον θα εξετάζονται ξεχωριστά. Επιπλέον, ανακοινώθηκε ότι τα πλοία θα εξεταστούν κατά την επιστροφή τους για να διαπιστωθεί ότι δεν φέρουν καταζητούμενους ή όπλα.

.

Χοντραίνει το παιχνίδι κι ακόμα δεν είδαμε τίποτα

Ανοίγοντας πριν λίγο τον υπολογιστή βρήκα το μήνυμα της Λαμπηδόνας,
«Μόλις έμαθα ότι μία ομάδα τριάντα
ατόμων, έκανε πλιάτσικο σε super
market και μετά μοίρασε τα τρόφιμα
στον κόσμο φίλε μου λύκε.
Τι έχεις να πεις γι αυτό?»
Ρωτάς τι έχω να πω;
Θα σου απαντήσω… κι ακόμα δεν είδαμε τίποτα!
Έψαξα λίγο περισσότερο και βρήκα στη Ζούγκλα του Τριανταφυλλόπουλου ότι η επίθεση έγινε σε σούπερ μάρκετ, στην οδό Χαριλάου Τρικούπη, από ομάδα 30 κουκουλοφόρων που φώναξαν συνθήματα κατά της ακρίβειας και πέταξαν φεϊ βολάν στα οποία ανέφεραν ότι «η ακρίβεια χτυπιέται με την απαλλοτρίωση».
Στη συνέχεια, πήραν τρόφιμα από τα ράφια του σούπερ μάρκετ τα οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, τα μοίρασαν σε καταναλωτές στη λαϊκή αγορά της οδού Καλλιδρομίου.Σε προκήρυξη που άφησαν αναφέρουν ότι εφάρμοσαν στην πράξη τη δική τους δέσμη μέτρων και υπογράφουν ως οργισμένοι καταναλωτές.

Τι έχω να θυμάμαι

Πλησίαζε η πρωτομαγιά του 1965 κι ο Βασίλης έφτασε ενθουσιασμένος με το χαρμόσυνο νέο.
Συμφωνούν όλοι θα απεργήσουμε την πρωτομαγιά, είπε και κάθισε στην καρέκλα, κοιτάζοντας γύρω να δει ποια αίσθηση έκαναν τα λόγια του.
Το δουλεύαμε μήνες εγώ κι ο Βασίλης που έδειχνε σίγουρος από την αρχή ότι μπορεί να κατεβάσει τους εργάτες σε απεργία, εγώ ήμουν επιφυλακτικός αλλά και μόνο ο σπόρος που έριχνε ο Βασίλης κάποτε θα κάρπιζε κι αυτό θα ήταν σε κάθε περίπτωση το κέρδος μας.
Είσαι βέβαιος του είπα τους έπεισες ρε θηρίο, μπράβο!
Καμάρωνε σαν να ήταν έτοιμος να ηγηθεί επαναστατικού σώματος.
Ο Βασίλης… μέλος της οργάνωσης νεολαίας, ο μόνος συνειδητοποιημένος ταξικά εργάτης στο μεγάλο εργοστάσιο της περιοχής με αδελφό ανάμεσα στα διευθυντικά στελέχη.
Ξημέρωσε η πρωτομαγιά και πρωί πρωί έφθασα έξω από το εργοστάσιο για συμπαράσταση αν και δεν πίστευα ότι ένας εργάτης θα κατάφερνε να κλείσει ένα ολόκληρο εργοστάσιο.
Οι εργάτες μαζεμένοι έξω από την πόρτα με επικεφαλής το Βασίλη αρνούνται να μπουν για δουλειά παρά τις απειλές για απόλυση που δέχονται από τους επιστάτες.
Σε λίγο καταφθάνει και ο ίδιος ο εργοστασιάρχης με τη Μερσεντές του, φέρνοντας μαζί, και τον αδελφό του Βασίλη – το διευθυντή.
Με το μαλακό στην αρχή, με απειλές (θα μας διώξει και τους δυο- θα πεινάσουμε) και με το άγριο στο τέλος (αν δεν μπείτε για δουλειά να μην ξαναπατήσεις στο σπίτι) ο αδελφός-διευθυντής προσπαθεί να κάμψει την αντίσταση του Βασίλη. Οι άλλοι εργάτες όσο ο Βασίλης δείχνει να αντέχει τις πιέσεις συνωθούνται γύρω του, τον στηρίζουν.
Ξέρω ότι αν «σπάσει» ο Βασίλης η απεργία θα τελειώσει και τη στιγμή που ο Βασίλης δείχνει να έχει φθάσει στα όριά του κάνει στροφή κι απομακρύνεται με το κεφάλι ψηλά.
Σιωπηλά τον ακολουθούν και οι άλλοι εργάτες που σκορπίζουν δυο δρόμους παραπέρα ο καθένας για το σπίτι του.
Το εργοστάσιο θα μείνει κλειστό η απεργία πέτυχε η συμμετοχή ήταν καθολική κι όλα αυτά χάρις στο Βασίλη.
Μαζί κατεβήκαμε στη μεγάλη εργατική συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας εργάτης αυτός, σπουδαστής εγώ, αδελφωμένοι είχαμε ψηλώσει δέκα πόντους που κλείσαμε το εργοστάσιο.
Κάπως έτσι γιορτάζαμε τότε την εργατική πρωτομαγιά, με απεργία, με προσωπικό ρίσκο και διάθεση για αγώνα, για ανατροπές.
Γι αυτό έχουμε και κάτι να θυμόμαστε σήμερα που όλα ευτελίστηκαν σε επετειακές συγκεντρώσεις και ανούσιους δεκάρικους.από καλοταϊσμένους εργατοπατέρες.

Η πρωτομαγιά είναι απεργία και μέρα μνήμης και τιμής!

«Κύριοι δικαστές αν νομίζετε ότι με το να μας κρεμάσετε μπορείτε να εξαλείψετε το εργατικό κίνημα...το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια καταπιεσμένοι, εκατομμύρια άνθρωποι που μοχθούν μέσα στη φτώχια και την αθλιότητα περιμένουν σωτηρία, αν αυτή είναι η γνώμη σας, τότε κρεμάστε μας. Εδώ θα πατήσετε μια σπίθα , αλλά εκεί και λίγο παραπέρα, πίσω σας και μπροστά σας και παντού ξεπηδούν φλόγες. Είναι μια υπόγεια φωτιά. Δεν μπορείτε να τη σβήσετε».

(Από την απολογία του
Αύγουστου Σπις, Σικάγο 1886)

Αυτή η υπόγεια φωτιά που άναψαν την πρωτομαγιά του 1886 οι εργάτες στο Σικάγο απαιτώντας την καθιέρωση του 8ωρου, αυτή η φλόγα που ξεπήδησε για να γίνει φάρος και σημείο αναφοράς του παγκόσμιου εργατικού κινήματος συνεχίζει να φλογίζει και σήμερα 122 χρόνια μετά, τις καρδιές εκατομμυρίων μισθωτών σκλάβων όπως προανήγγειλε στην εμπνευσμένη απολογία του ο μαχητής εργάτης Αύγουστος Σπις -ένας από τους 4 που οδηγήθηκαν στην αγχόνη (Σπις, Πάρσονς, Φίσερ και Έγκελ) - σε εκείνη την πρώτη δίωξη απεργών στο Σικάγο.
Σήμερα που το εργατικό κίνημα δέχεται ολομέτωπη επίθεση στις κατακτήσεις του, που φαλκιδεύονται τα ασφαλιστικά του δικαιώματα και αμφισβητείται το 8ωρο ας γυρίσουμε το χρόνο πίσω κι ας θυμηθούμε ότι η πρωτομαγιά δεν είναι η μέρα των λουλουδιών και της άνοιξης είναι ημέρα αγώνα, μνήμης και τιμής.
Δεν είναι τυχαίο ότι η καθιέρωση της πρωτομαγιάς ως αργίας έγινε σε ανώμαλες πολιτικά περιόδους με στόχο τον αποπροσανατολισμό των εργατών και των μισθωτών υπαλλήλων από τις διεκδικήσεις.
Καθιερώθηκε ως προαιρετική αργία με το Β.Δ. 748/66 από την τότε βασιλική κυβέρνηση των αποστατών ενώ η χούντα των συνταγματαρχών στη συνέχεια με τον Α.Ν. 380/68, που δυστυχώς εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα με την ανοχή των εργατοπατέρων, έδωσε τη δυνατότητα στον εκάστοτε υπουργό Εργασίας να ορίζει την πρωτομαγιά ως ημέρα υποχρεωτικής αργίας.

Η εργατική Πρωτομαγιά, καθιερώθηκε ως ημέρα προβολής των εργατικών διεκδικήσεων και με βασικό αίτημα το οκτάωρο καθημερινής εργασίας με ομόφωνη απόφαση του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς στις 20 Ιούλη του 1889 στο Παρίσι και ως τέτοια άρχισε να τιμάται από την επόμενη χρονιά σταδιακά σε ολόκληρο τον κόσμο.
«Σκοπός μας –έλεγε η ιστορική απόφαση της Δεύτερης Διεθνούς- είναι να οργανωθεί μια μεγαλειώδης διαδήλωση σε συγκεκριμένη ημερομηνία, με τέτοιο τρόπο ώστε ταυτόχρονα σ' όλες τις χώρες και σ' όλες τις πόλεις, την ίδια συμφωνημένη ημέρα, οι εργάτες να απαιτήσουν απ' τις δημόσιες αρχές να μειώσουν με νόμο την εργάσιμη ημέρα στις οκτώ ώρες και να εφαρμόσουν στην πράξη τις υπόλοιπες αποφάσεις του Συνεδρίου του Παρισιού. Έχοντας υπόψη το γεγονός ότι μια παρόμοια διαδήλωση έχει ήδη αποφασιστεί για την 1η Μαΐου 1890 από την Αμερικάνικη Ομοσπονδία Εργασίας στο Συνέδριό της, το οποίο συνήλθε στο Σαιντ Λούις τον Δεκέμβριο του 1888, η ημερομηνία αυτή υιοθετείται και για την διεθνή διαδήλωση. Οι εργάτες των διαφόρων χωρών θα πρέπει να οργανώσουν την διαδήλωση αυτή σύμφωνα με τις συνθήκες που τους έχουν επιβληθεί απ' την συγκεκριμένη κατάσταση κάθε χώρας».
Έτσι το αίτημα για οκτάωρο που ο ουτοπικός σοσιαλιστής Ρόμπερτ Όουεν, πρόβαλε ήδη από το 1817 με το σλόγκαν «οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες αναψυχή, οκτώ ώρες ανάπαυση» γίνεται 72 χρόνια αργότερα, με την απόφαση της Δεύτερης Διεθνούς, το βασικό αίτημα του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.
Στην Ελλάδα η πρώτη εργατική Πρωτομαγιά θα γιορταστεί στις …2 Μάη του 1893, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη, από περίπου 2.000 εργάτες που συγκεντρώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
Η πρωτομαγιά του 1924 θα βαφτεί με το αίμα του εργάτη Σωτήρη Παρασκευαΐδη, είναι η πρώτη ματωμένη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα καθώς η συγκέντρωση που διοργανώθηκε από το Εργατικό Κέντρο Αθήνας στην πλατεία Κοτζιά πραγματοποιήθηκε παρά την απαγόρευση της κυβέρνησης Παπαναστασίου.
Η αστυνομία χτύπησε τους συγκεντρωμένους με συνέπεια να χάσει τη ζωή του ο εργάτης Σωτήρης Παρασκευαΐδης και να τραυματιστούν δεκάδες άλλοι.
Με εργατικό αίμα θα βαφτεί και η πρωτομαγιά του 1936 καθώς οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης, που από τον Φεβρουάριο είχαν καταλάβει το εργοστάσιο,
θα δεχτούν επίθεση από την αστυνομία και τον στρατό και απεργιακές τους κινητοποιήσεις θα πνιγούν στο αίμα, τουλάχιστον 12 νεκροί και περισσότεροι από 300 τραυματίες είναι ο απολογισμός.
Σε μία από αυτές τις κινητοποιήσεις χτυπιέται βάναυσα και πέφτει νεκρός ο αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης. Η εικόνα της μάνας που σπαράζει πάνω από το άψυχο κορμί του εμπνέει στον ποιητή Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον "Επιτάφιο".



"Γιέ μου,
σπλάχνο των σπλάχνων μου,
καρδούλα της καρδιάς μου,
πουλάκι της φτωχιάς αυλής,
ανθέ της ερημιάς μου,
πώς κλείσαν τα ματάκια σου
και δε θωρείς που κλαίω…"






Με ανεξίτηλα χρώματα θα γραφτεί στην ιστορική μνήμη και την ιστορία του εργατικού κινήματος η πρωτομαγιά του 1944 που ο κατοχικός στρατός των Γερμανών, εκτέλεσε 200 κομμουνιστές, αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.




(χαρακτικό του Τάσσου)

Ματωμένη και η πρωτομαγιά του 1976, σκοτώθηκε σε ένα περίεργο τροχαίο (αδιευκρίνιστο ακόμα) ατύχημα ο βουλευτής Αλέκος Παναγούλης, και έχασε τη ζωή του κυνηγημένος από μπάτσους για παράνομη αφισοκόλληση ο εργάτης Σιδέρης (Ισίδωρος) Ισιδωρόπουλος.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!

ΠΑΣΧΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ *

Κύριε, Εσύ θυσιάστηκες για τους φτωχούς του κόσμου·
Να' τοι, σα ζώα, όλοι μαζί, μες στα φτωχοκομεία.
Έρχονται απ' τον ορίζοντα μαύρα μεγάλα πλοία
Και τους αδειάζουν σωρηδόν σε γέφυρες πλωτές.
Έλληνες, Ιταλοί, Σπανιόλοι, Ρώσοι,
Και Βούλγαροι και Πέρσες και Μογγόλοι·
Ζώα του τσίρκου που σαλτάρουν τους μεσημβρινούς
Και που τους ρίχνουν, σα σε σκύλους, ένα κομμάτι μαύρο κρέας.
Αυτό το βρώμικο φαΐ είν' όλη η ευτυχία τους.
Κύριε, λυπήσου τους λαούς του κόσμου που υποφέρουν.
[…]
Στη συνοικία βρίσκομαι όπου θα δεις τους κλέφτες,
Τους άφραγκους, τ' αλάνια, τους κλεπταποδόχους.
Σκέφτομαι τώρα στο Σταυρό τους δυο ληστές μαζί Σου·
Ξέρω, στη δυστυχία τους θα τους χαμογελάσεις.
Κύριε, ο ένας τους ήθελε ένα σκοινί με κόμπο,
Αλλά κοστίζει το σκοινί, δεν το χαρίζουν, Κύριε.
Μιλούσε σαν φιλόσοφος ο γερο-κατεργάρης. Κι εγώ με λίγο όπιο
Πιο γρήγορα τον έστειλα στην πύλη του Παράδεισου.
Σκέφτομαι ακόμη αυτούς τους μουσικούς των δρόμων,
Τον τυφλό βιολιστή, τον κουλό με τη λατέρνα,
Την τραγουδίστρια με το ψάθινο καπέλο και τα ψεύτικα, χάρτινα
ρόδα·
Το ξέρω, αυτοί μας τραγουδούν στους αιώνες των αιώνων.
Κύριε, ελέησέ τους, κι όχι αν θες με του γκαζιού το στόμιο.
Χρήματα, δώσ' τους χρήματα, σ' αυτόν εδώ τον κόσμο.

* Απόσπασμα από το ποίημα του Blaise Cendrars, Πάσχα στη Νέα Υόρκη σε μετάφραση Γιάννη Βαρβέρη

που δημοσιεύει σήμερα στο εκπληκτικό της ιστολόγιο η γητεύτρια.

Μια βόλτα στο blog της γητεύτριας θα σας αποζημιώσει πολλαπλώς